Waar blijft ons watertalent?
Een actiegroep van watermanagers, met de geuzennaam ‘Nieuw Water Elan’, heeft op 15 november vrijwel vergeefs geprobeerd de aandacht van politiek en media te trekken. Aandacht voor een ‘inconveniënt’, de lastige waarheid die ons wacht: een overmaat (en soms een tekort) aan water. Uit het achterland, van zee en uit de lucht. Het neemt ernstiger vormen aan dan we de laatste eeuwen gewend waren, terwijl men in de Randstad sinds ’53 dacht dat de Deltawerken ons er voor eeuwig tegen zouden beschermen.
Maakbaar Nederland was ‘klaar’. Daarom schrokken we even in het midden van de jaren ’90, maar niemand verdronk toen in het Rivierengebied, dus bleven de beleidsambtenaren rustig doorpolderen. We waren ons er zelfs niet bewust van dat het uitvoeren van de Deltawerken pas in 2005 werd afgerond! Een halve eeuw na dato. Ook nu nog lijkt men ten departemente buitengewoon tevreden over wat men er presteert.
In die afgelopen vijftig jaar is de kwetsbaarheid van West-Nederland toegenomen. Meer waterafvoer van rivieren, zeespiegelstijging en grotere kans op ongekende stortbuien, terwijl de dijken inklinken, het land zakt en de bergingscapaciteit afgenomen is. Het aantal bedreigde inwoners en de econo¬mische waarde van hun leefomgeving is tegelijkertijd sterk gestegen.
Bovendien: de wereld is klein geworden en zal, door het elektronisch verkeer, figuurlijk nog veel verder krimpen. Ondernemende investeringsstromen, innovatieve ondernemingen en universiteiten en mensen met talent zijn foot loose geworden. Ze gaan nu al waar ze willen. Het zijn echter de belangrijkste voorwaarden voor welvaart en geluk in een samenleving. Wat kan vernieuwende krachten bewegen ook in de toekomst voor Holland te kiezen?
Kiezen voor Holland kan alleen consequent. Niet alleen de laatste 1000 jaar zijn Hollanders prima in staat gebleken hun open samenleving en leefomgeving zelf te creëren, ze kunnen dat blijven doen zolang de wereld niet vergaat. Mits ze dat willen, aan de wereld vertellen en vooral: met grote investeringen in de Hollandse werkelijkheid laten zien. Dat is trouwens ook een voorwaarde om als maritieme sector, inclusief de baggeraars, internationaal een rol te kunnen blijven spelen.
De kust van Holland zal over vijftig jaar een heel nieuw eilandenrijk kennen, de Hollandse en hun waterschapsbestuurders wadden. Het hart van de Randstad zal veel meer water kunnen bergen dan we nu op de kaart durven zetten, laat staan expres onder laten lopen als het nodig is, als onderdeel van een blauwgroen leefparadijs.
Als visie en leiderschap en financiering op de lange termijn dat niet snel zekerstellen hoeft het niet meer. Dan hebben andere Europese metropolen, waar men ruimschoots aan de weg timmert, onze economie overgenomen. Dan vlucht de welvaart lang vóór de dijken het begeven.